MAŁY MODLITEWNIK 

Droga Krzyżowa ze św. Maksymilianem Kolbe

Stacja I – Sąd

Milczeć – nie znaczy to: nic nie mówić, ale mówić tylko tyle, ile sobie Niepokalana życzy – ni mniej ni więcej.

Stacja II – Krzyż

Krzyż składa się z dwóch kawałków drzewa, skrzyżowanych w jednym punkcie. W życiu codziennym krzyż składa się z woli Bożej i naszej, kiedy się one krzyżują. I aby go usunąć, trzeba się zgodzić z wolą Bożą. Trzeba więc, byśmy w praktyce potrafili pozbyć się swojej woli.

Stacja III – Pierwszy upadek

W razie upadku – nigdy się nie smucić, bo to cuchnąca pycha; ale przeciwnie – z wielką miłością i weselem ducha powstać zaraz i iść naprzód! Ten upadek wynagrodzić aktem miłości doskonałej.

Stacja IV – Matka

Chociażby szatan przywiódł duszę nawet do bardzo głębokiego upadku, jeżeli nie uda mu się wykorzenić z niej czci Niepokalanej, zdobycz jego wciąż jeszcze nie jest pewna. Gdyby zaś jaka dusza zapomniała o swej Matce Niebieskiej i czci Jej oddawać zaprzestała, to chociażby otoczona była wszystkimi najrozliczniejszymi nawet nabożeństwami, chociażby pełniła wszystkie możliwe cnoty, to jednak po przerwaniu tego kanału łaski nieuchronnie stoczy się w przepaść.

Stacja V – Cyrenejczyk

Drogie dzieci, jeśli miłość towarzyszyć wam będzie poprzez życie i w miłości wzajemnej żyć będziecie, już tu na ziemi odczuwać będziecie przedsmak nieba.

Stacja VI – Weronika

Dobra miłość bratnia nie szuka przyjemności własnej, ale tylko miłości bliźniego.

Stacja VII – Drugi upadek

Choćby kto naprawdę był pewny, że jest silny, niech uważa, by nie upadł… Na sobie nie można nigdy polegać, lecz tylko na łasce Bożej.

Stacja VIII – Płaczące niewiasty

Wszystkie nasze czyny muszą być takie, by się ich Niepokalana nie potrzebowała wstydzić.

Stacja IX – Drugi upadek

Moi najdrożsi, niech każdy upadek, chociażby najcięższy i powtarzający się, posłuży nam zawsze tylko za szczebel do wyższej doskonałości. Na to bowiem tylko Niepokalana dopuszcza upadek, by wyleczyć nas z miłości własnej, pychy, przywieść do pokory i tak uczynić uleglejszymi łaskom Bożym.

Stacja X – Odarcie z szat

Silnym bodźcem do uchronienia się od grzechu nieczystego jest pamięć na śmierć… Starajcie się, drogie dzieci, zbliżyć się coraz bardziej do Niepokalanej. Z Jej pomocą dusze wasze zachowają swą biel anielską i wzbiją się na wyżyny świętości.

Stacja XI – Ukrzyżowanie

Kto potrafi dużo cierpieć dla miłości, ten może się cieszyć, że jego miłość jest głęboka.

Stacja XII – Śmierć

Jak miłość nas ogarnie i przeniknie, to ofiary staną się potrzebą duszy.

Stacja XIII – Zdjęcie z krzyża

Śpiewamy: „Nadziejo nasza, witaj”. To ma głębokie znaczenie. Pan Bóg dał nam tę nadzieję. W rodzinie nadzieją jest matka. Nie inaczej dzieje się w dziedzinie ducha. Nikt nie może z nas powiedzieć, że stracił nadzieję, bo Jej, Niepokalana, nie stracił.

Stacja XIV – Złożenie do grobu

Któż by śmiał przypuścić, że Ty, o Boże Nieskończony, Wieczny, umiłowałeś mnie od wieków i więcej niż od wieków, bo odkąd jesteś Bogiem – więc mnie miłowałeś i miłujesz zawsze!… Choć byłem nicością, Tyś już mnie kochał, i dlatego właśnie, żeś mnie kochał, o Boże serdeczny, wyprowadziłeś mnie z nicości do bytu!…

MAŁY MODLITEWNIK 

Rozważania różańcowe z świętym Maksymilianem Maria Kolbe

TAJEMNICE RADOSNE

1. Zwiastowanie

Nie ma wątpliwości, że Jej wola całkowicie jest zjednoczona z wolą Bożą, chodzi więc tylko o zjednoczenie naszej woli z Jej, byśmy przez Nią zjednoczyli się z Bogiem.

2. Nawiedzenie św. Elżbiety

W pracy nad duszami musimy dawać tym duszom swój nadmiar. Im naczynie naszego apostolatu będzie pełniejsze, tym więcej łask Niepokalanej spływać będzie na inne dusze.

3. Boże Narodzenie

Coś Ty myślała, o Niepokalana, kiedy składałaś po raz pierwszy Boskie Dzieciątko na sianku? Kiedy Je owijałaś w pieluszki, tuliła do serca i karmiła własną piersią? Jakie uczucia zalewały serce Twoje?

4. Ofiarowanie w świątyni

Jesteśmy całkowicie i zupełnie, i wyłącznie oddani Niepokalanej ze wszystkimi czynami, a w Niej i przez Nią znowu całkowicie, zupełnie i wyłącznie Panu Jezusowi, w Nim zaś i przez Niego całkowicie, zupełnie i wyłącznie Ojcu naszemu w niebie.

5. Odnalezienie Pana Jezusa

…mamy w Jej duszy zamieszkać, myśleć Jej myślami, by nie było między Jej a naszymi zapatrywaniami różnicy, tak jak nie ma różnicy między Jej pragnieniami a wolą Bożą.

TAJEMNICE ŚWIATŁA

1. Chrzest w Jordanie

Tylko chwila obecna jest w rękach naszych. Jak ważną więc jest chwila obecna, jak ważne jest przypominanie sobie, że mamy się uświęcać teraz, nie kiedy indziej! Musimy się w każdej chwili uświęcać, bo nie wiemy, czy następna będzie naszą.

2. Wesele w Kanie Galilejskiej

Obyśmy tylko jak najdoskonalej dali się Jej prowadzić, to już Ona wszystko zrobi, chociażby i cudów trzeba było. Boć dla Niej i cud trudności nie stanowi.

3. Głoszenie królestwa Bożego i wzywanie do nawrócenia

Bez względu na to, jakie grzechy mamy na sumieniu, powstać z nich możemy, bylebyśmy tylko zechcieli do Niepokalanej się zwrócić.

4. Przemienienie na górze Tabor

Modlitwa nie jest dla modlitwy, lecz ma nam pomagać do zjednoczenia woli naszej z wolą Bożą.

5. Ustanowienie Eucharystii

Nie ma lepszego przygotowania do Komunii świętej, jak całą tę sprawę oddać Niepokalanej (oczywiście czyniąc też i ze swej strony wszystko, co możemy). Ona najlepiej przygotuje nasze serca i będziemy pewni, że szczyt przyjemności Jezusowi sprawimy, że największą miłość wtedy Mu okażemy.

TAJEMNICE BOLESNE

1. Modlitwa w Ogrójcu

Istota miłości Bożej polega wyłącznie na pełnieniu woli Bożej w każdej chwili. Im zaś trudniejsze będzie to pełnienie, im więcej będzie wstrętu i odrazy, tym większe będzie okazanie miłości.

2. Biczowanie

Kto potrafi dużo cierpieć dla miłości, ten może się cieszyć, że jego miłość jest głęboka.

3. Cierniem ukoronowanie

Jeżeli bolesnym cierpieniem Bóg nas nawiedzi i dusza kroczy drogą ciernistą, cieszyć się nam tylko, że Bóg przeznacza nas do wysokiej doskonałości.

4. Droga krzyżowa

Im dusza silniejsza i mężniejsza z pomocą łaski Bożej się staje, tym i większy krzyż na jej ramiona wkłada Bóg, by jak najwierniej życiem swym obraz Ukrzyżowanego odzwierciedliła.

5. Ukrzyżowanie

O wiele więcej sobie zaskarbimy, kiedy w ciemności zewnętrznej i wewnętrznej, pełni smutków, spracowani, cierpiący bez pociechy, prześladowani na każdym kroku, wśród ciągłych niepowodzeń, opuszczeni przez wszystkich, wyśmiani, wyszydzeni, sami – jak Pan Jezus na krzyżu – będziemy się starali za wszystkich modlić i wszelkimi sposobami… do Boga przez Niepokalaną ich pociągnąć i z Nim najściślej złączyć.

TAJEMNICE CHWALEBNE

1. Zmartwychwstanie

Pan Jezus przez swoją śmierć i zmartwychwstanie odrodził świat z grzechów. I my swoją duszę musimy odrodzić z grzechów. I to nie tylko własną duszę, ale wszystkie dusze…

2. Wniebowstąpienie

Język ludzki nie jest zdolny mówić o rzeczach niebieskich i św. Paweł słusznie mówi, że „ani w serce człowieka nie weszło, co zgotował Bóg…” Jakże więc pojąć i wypowiedzieć, co w Tobie i przez Ciebie zgotował Bóg?!…

3. Zesłanie Ducha Świętego

Niepokalana jest tak ściśle zjednoczona z Duchem Świętym, że nazywa On Ją swoją Oblubienicą. Tego my swoim rozumem nigdy nie pojmiemy. To doskonałe zjednoczenie Niepokalanej z Duchem Świętym czyni Ją niejako samym Duchem Świętym i dlatego jeśli czcimy Ją w doskonalszy sposób, wielbimy Ducha Świętego – Pana Boga.

4. Wniebowzięcie Maryi

Jak słodko nam będzie w ostatniej godzinie…, gdy wspomnimy na pracę… cierpienia… upokorzenia… poniesione dla Niepokalanej i że ich było wiele – jak najwięcej…

5. Ukoronowanie Matki Bożej

Ludzkość wtedy dopiero będzie szczęśliwa, gdy Niepokalana na całym świecie będzie królowała.

MAŁY MODLITEWNIK 

Rozważania różańcowe w świetle życia św. Maksymilianem Kolbe

TAJEMNICE RADOSNE

I. Zwiastowanie Najświętszej Maryi Pannie

Maryja, wypowiadając fiat, włączyła się w plan Bożego zbawienia. Przyjęta światło z góry, by pozostać w wiekuistej miłości z Bogiem. O. Maksymilian zachwycił się Jej wiarą, pokorą i miłością, które zaprowadziły go na szczyty świętości.

II. Nawiedzenie św. Elżbiety

Zadania zlecone przez Boga są zawsze służbą bliźnim. Maryja pomagająca kuzynce zachęca każdego, by nie przechodził obojętnie wobec innych. O. Kolbe szedł z duchową pomocą wszystkim, których spotykał w różnych częściach świata.

III. Narodzenie Pana Jezusa

„Kto bardziej miłował Pana Jezusa ubogiego w żłóbku i ukrzyżowanego, jeśli nie Matka Najświętsza? Nikt z ludzi ani z aniołów nie kochał i nie kocha tak gorąco Pana Jezusa jak Matka Boga” – napisał o. Maksymilian. Maryja pragnie uczynić Betlejem z naszych serc, by narodził się w nich Zbawca.

IV. Ofiarowanie Pana Jezusa

Maryja ofiarowała Syna Ojcu. Dobrze jest ofiarować się Ojcu z Jej pomocą, wyznając z wiarą akt oddania o. Maksymiliana: „O Niepokalana…, rzucam się do stóp Twoich, kornie błagając, abyś mnie całego i zupełnie za rzecz i własność swoją przyjąć raczyła i uczyniła ze mną, wraz ze wszystkimi władzami mej duszy i ciała, i z całym mym życiem, śmiercią i wiecznością, cokolwiek Ci się podoba!”.

V. Odnalezienie Pana Jezusa w świątyni

Maryja wskazała o. Maksymilianowi drogę do Boga i pogłębiła w jego sercu miłość. Od tego pamiętnego wydarzenia z wiarą i gorliwością starał się odpowiedzieć na tę łaskę. Pragnął też, aby każdy mieszkaniec ziemi przez Niepokalaną odnalazł Boga.

TAJEMNICE ŚWIATŁA

I. Chrzest Pana Jezusa w Jordanie

Chrzest obmywa duszę z grzechu pierworodnego. To łaska nad łaskami, której świadkiem jest Maryja, niepokalanie poczęta. O. Maksymilian tłumaczył: „Woda oczyszczająca wszystko, na co spłynie, to symbol Tej, co oczyszcza każdą duszę zbliżającą się do Niej, symbol Niepokalanej, bez zmazy”. Przywilej niepokalanego poczęcia o. Kolbe uczynił fundamentem swego apostolatu.

II. Cud w Kanie Galilejskiej

Maryja pośredniczy między Synem a gośćmi weselnymi. Staje się cud. O. Maksymilian uczył, że Maryja nieustannie pośredniczy między Jezusem a nami. „Jak każda łaska od Boga Ojca przez Jezusa i Niepokalaną do duszy spływa, tak nie inaczej, jak tylko przez Nią i Jezusa każda odpowiedź na tę łaskę, każda zapłata miłością za miłość do Ojca, wznosić się może i powinna”.

III. Głoszenie królestwa Bożego

Głoszenie królestwa Bożego oznaczało dla o. Maksymiliana bycie rycerzem Niepokalanej i wojowanie pod Jej znakiem, aby zdobyć dla Boga wszystkich ludzi, święty rozpalał w sercu miłość do Maryi, by potem „zapalić nim wszystkie dusze i każdą z osobna, te, które są i będą, i rozpłomieniać ten żar w sobie i po całym świecie, rozpłomieniać coraz goręcej, bez granic”.

IV. Przemienienie na górze Tabor

Przemienienie i nadprzyrodzony blask Jezusa. Piotr, Jakub i Jan czuli się przebóstwieni. O. Maksymilian często przebywał w kaplicy klasztornej, bo tam znajdował pokój i czerpał pokarm duchowy.

V. Ustanowienie Eucharystii

Eucharystia – uczył o. Kolbe – jest „szczytem dnia, świętości i miłości”, a człowiek, który przyjmuje Jezusa do swego serca, staje się „żywym tabernakulum . W nim mieszka Bóg, któremu należy się cześć i posłuszeństwo. Maryja uczy w Eucharystii, jak uwielbiać Jej Syna.

TAJEMNICE BOLESNE

I. Modlitwa w Ogrójcu

„Nie moja, lecz Twoja wola niech się stanie” – mówi Jezus. Pomocą człowiekowi służy zawsze Niepokalana – uczył o. Maksymilian. „Pełniąc Jej wolę, okazujesz istotną miłość Jej, Jezusowi i Ojcu, uświęcasz się To, czego chce Ojciec, chce i Syn, i Duch, chce i Jezus i Niepokalana; wola ich nie różni się nigdy”.

II. Biczowanie Pana Jezusa

Męczeńska śmierć o. Maksymiliana włączyła go do szeregu tych, którzy dopełniali braki cierpień Mistrza dla dobra Kościoła i chwały Niepokalanej w świecie. „Kogo Bóg miłuje, tego biczuje” – spełniło się powiedzenie o. Kolbego, którym tłumaczył, dlaczego dobrzy cierpią.

III. Cierniem ukoronowanie

O. Maksymilian był kilkuletnim chłopcem, gdy wyraził zgodę na przyjęcie korony cierniowej, by Maryja stała się także Jego Matką. W obozie Auschwitz czerwienią męczeńskiej krwi przypieczętował wybór korony i świadectwo miłości do Jezusa i Jego Matki.

IV. Dźwiganie krzyża

O. Maksymilian dźwigał krzyż, idąc za Zbawicielem. Droga Ukrzyżowanego była jego drogą, gdyż – jak powtarzał – „ukrzyżowanym być z miłości ku Ukrzyżowanemu jedyne szczęście na ziemi”. Współcierpiał jak Maryja, która zjawia się i towarzyszy Jezusowi na miejscu kaźni i jest przy Nim w chwili zgonu, i tuli do piersi zimne ciało złożone z krzyża”.

V. Śmierć Pana Jezusa na krzyżu

„Miłość żyje i karmi się ofiarami. Szczytem takiej ofiarnej miłości jest dobrowolna śmierć Pana na krzyżu” – pisał o. Maksymilian z Japonii. Potem oddał dobrowolnie życie za brata. Spełniły się jego wcześniejsze słowa: „Po rycersku cierpieć, pracować i umrzeć, ale nie śmiercią zwyczajną – ot, dostać kulką w łeb, by przypieczętować swoją miłość ku Niepokalanej, tak po rycersku przelać krew aż do ostatniej kropli dla przyspieszenia zdobycia całego świata dla Niej”.

TAJEMNICE CHWALEBNE

I. Zmartwychwstanie Pana Jezusa

„«Chrystus zmartwychwstan jest, nam za przykład dan jest». Chrystus pokonał nieprzyjaciół. Oni triumfowali po Jego śmierci na krzyżu i myśleli, że ze wszystkim koniec. To był tylko pozorny triumf, bo poniżenie Chrystusa było początkiem wspaniałego rozkwitu Jego nauki” – głosił o. Maksymilian. Śmierć o. Kolbego w obozie zagłady okazała się zwycięstwem, bo wieść o jego bohaterskim geście rozeszła się z Auschwitz na cały świat. Zmartwychwstał.

II. Wniebowstąpienie Pana Jezusa

Wniebowstąpienie było dla o. Maksymiliana logiczną konsekwencją bycia z Jezusem i Jego Matką. Przez całe życie czuł się wezwany do bycia z Nimi w chwale. Budując na ziemi Niepokalanów, nosił w swoim wnętrzu obraz „Niepokalanowa niebieskiego” i jego wyczekiwał.

III. Zesłanie Ducha Świętego

Duch Święty uczestniczy w dziele zbawienia, „przekształcając w świątynie Boże i czyniąc z ludzi dziedziców królestwa niebieskiego”. O. Maksymilian uczył, że istnieje ścisła jedność między Pocieszycielem a Maryją, która oddziałuje uświęcająco. Z Maryją, w Maryi i przez Maryję Duch Święty uczestniczy „w szafarstwie wszelkich łask”. Najszybciej otrzymuje się dary Pocieszyciela przez Maryję.

IV. Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny

O. Kolbe zachwycał się i żył tajemnicą wniebowzięcia. Odszedł do wieczności w wigilię uroczystości Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. To znak pokoju i szczęścia dany mu z nieba.

V. Ukoronowanie Najświętszej Maryi Panny

Królowa nieba i ziemi jest obecna w naszej codzienności, by prostować to, co krzywe. „W razie upadku – oddaj się Jej natychmiast i całą sprawę upadku swego i proś o przebaczenie: „Mamusiu droga, przebacz i wyproś przebaczenie u Jezusa»“. Tego uczył o. Maksymilian. Był Jej dzieckiem, sługą i rycerzem.

MAŁY MODLITEWNIK 

Różaniec o pokój

TAJEMNICE RADOSNE

1. Zwiastowanie Maryi
Nie w blasku rozbłysków i huków, ale w ciszy nazaretańskiego domku Słowo stało się ciałem. To nie w gabinetach ministrów czy biznes-menów ważą się losy pokoju na świecie. Dokonuje się to w ciszy naszych serc. Tu rodzi się pokój lub chęć zemsty, miłość lub nienawiść. Ty i ja zostaliśmy wybrani, by stać się narzędziami Jego pokoju.

2. Nawiedzenie św. Elżbiety
Maryja nie zwleka ani chwili, bo wie, że ktoś czeka na Jej pomoc. Im więcej pośpiechu u narodów świata w zdobywaniu broni, im więcej wokół nas nienawiści i gniewu, tym bardziej my musimy spieszyć się z orędziem pokoju. Na złośliwość odpowiedz dobrym słowem, na gniew – przebaczeniem, nienawiść rozbrajaj życzliwością. Spiesz się! Świat spragniony jest pokoju!

3. Narodzenie Pana Jezusa
Mieszkańcy Betlejem nie przyjęli Boga pod swój dach! Musiał narodzić się w stajni. Podobnie i dziś: Bóg, przychodząc do ludzi, napotyka serca twarde jak głaz. Zobacz, jak w noc Bożego Narodzenia, przy łamaniu się białym opłatkiem, ludzie podają sobie ręce na zgodę. Przez prosty gest przebaczenia możesz sprawić, że Boże Narodzenie będzie każdego dnia.

4. Ofiarowanie Pana Jezusa
Światło na oświecenie pogan - to tak Symeon nazywa Jezusa. Jest szczęśliwy, że mógł zobaczyć na własne oczy Zbawiciela świata. Oświeć, Jezu, umysły tych, dla których jedynym rozwiązaniem problemów świata jest wojna, a jedynym argumentem – siła. Daj im znaleźć drogę pokoju.

5. Odnalezienie Pana Jezusa w Świątyni
Synu, czemuś nam to uczynił? - wypowiadają zatroskani o Syna Maryja i Józef. Dlaczego ginie wciąż tylu niewinnych ludzi, a świat żyje w ciągłym strachu? Kto następny padnie ofiarą? Jezu, prosimy za ludzi podsycających wojny, aby i oni odnaleźli drogę do Ciebie.

TAJEMNICE ŚWIATŁA

1. Chrzest Pana Jezusa w Jordanie
Jan Chrzciciel udziela chrztu nawrócenia. Nawet żołnierzy upomina, aby nad nikim się nie znęcali i nikogo nie uciskali. Sakrament chrztu jest początkiem Bożego życia w nas. Dlaczego więc między ochrzczonymi dochodzi do konfliktów, a nawet wojen? Przecież jesteśmy dziećmi jednego Ojca, braćmi i siostrami! W imię Boga - pojednajmy się!

2. Objawienie na weselu w Kanie Galilejskiej
Cud dokonany na prośbę Matki jest pięknym prezentem ślubnym dla nowożeńców w Kanie Galilejskiej. „Synu, nie ma pokoju na świecie!” – woła wciąż zatroskana o świat Matka.
Jezu, ten pokój, który przynosisz, niszczą ludzie, którym wojna daje ogromne zyski. Oni nie liczą się z apelami o pokój, oni na wojnie zarabiają. Jest jednak nadzieja dla świata. Nadzieja, że posłuchamy słów Maryi: Uczyńcie wszystko, cokolwiek mój Syn wam powie.

3. Głoszenie Ewangelii i wzywanie do nawrócenia
Królestwo Boże, o którym naucza Jezus, to miejsce, gdzie nie będzie smutku i łez, bólu i cierpienia. Jakże wspaniałe musi być królestwo Ojca w przeciwieństwie do rzeczywistości tego świata, w którym brat zabija brata, gdzie wciąż toczą się wojny! Jezu, przyjdź królestwo Twoje! Królestwo prawdy, miłości i pokoju!

4. Przemienienie na Górze Tabor
Widok przemienionego Jezusa wywołuje u Apostołów pragnienie pozostania z Nim na Taborze. Tak wielu dziś pragnie pokoju. Oby ten głos dotarł z mocą do wszystkich wielkich tego świata, przemienił ich serca i zatrzymał rozlew niewinnej krwi.

5. Ustanowienie sakramentu Eucharystii
Zanim Jezus nakarmił uczniów swoim Ciałem, polecił im, aby umywali sobie nawzajem nogi. Nie byłoby na świecie wojen, gdyby ludzie czynili wszystko z miłością, bo miłość nie zazdrości, nie unosi się gniewem, wszystko znosi. Miłość wprowadza i utrwala pokój między nami.

TAJEMNICE BOLESNE

1. Modlitwa w Ogrójcu
Ogrójec to miejsce modlitwy i zdrady. To tu Jezus modlił się przed męką o wypełnienie woli Ojca, a Judasz pocałunkiem zdradził Mistrza. Współczesny świat jest także miejscem modlitwy i zdrady. Judasz nie modlił się z Jezusem na Górze Oliwnej. Był wtedy daleko od Mistrza i realizował swój szatański plan.
Odejście od Chrystusa i od Jego przykazania miłości to wejście w noc zdrady, gdzie nie ma pokoju. Przebacz, Jezu, tym, którzy się nie modlą. Ich serce jest wciąż niespokojne, bo nie spoczęło w Tobie. Usłysz naszą modlitwę i obdarz ludzkość pokojem.

2. Biczowania Pana Jezusa
Czy w imię prawa można bić i poniewierać niewinnego człowieka? Można! Spójrz na ubiczowanego Jezusa. Ile niewinnej krwi przelewa się w świecie, w którym żyjemy, skoro św. Jan Paweł II nie wahał się nazwać naszych czasów „cywilizacją śmierci”?
Dzieje się tak, bo ludzie zapomnieli, że Bóg jest Panem, którego największą prośbą jest przykazanie miłości. Wybacz, Panie, tym, którzy łamią prawo Boskie i ludzkie. Obdarz nas trwałym pokojem opartym na przykazaniu miłości Boga i bliźniego.

3. Cierniem ukoronowanie
Jezu, to Ty jesteś Zwycięzcą! Nie Twoi oprawcy, którzy pluli Ci w twarz, którzy wcisnęli na Twoją głowę koronę z ciernia i robili z Ciebie pośmiewisko. Ty, skatowany i wyśmiany, wdeptany w ziemię, ale o sercu pełnym miłości. Serca Twoich katów przepełniała jedynie nienawiść.
Ile nienawiści może pomieścić ludzkie serce? Serce, które Ty, Boże, powołałeś do miłości. Przebacz, Panie, wszystkim, którzy swoją nienawiścią zadają ból i cierpienie innym. Napełniaj wciąż nasze serca miłością i obdarz świat upragnionym pokojem.

4.  Niesienia krzyża
Czy potrzebna była tak wielka ofiara cierpienia, upadków, w końcu śmierci samego Syna Bożego, by świat dostąpił zbawienia? Taką miłością zostaliśmy obdarowani przez Boga. Tylko że ten świat Ciebie nie pokochał, Panie. Są ludzie, którzy dla pieniędzy i władzy gotowi są zrobić wszystko, nawet rozniecać wojny i zabijać.
Przebacz, Panie, tym, dla których nie istniejesz, i tym, którzy Cię odrzucili. Popatrz na modlitwy tych, którzy Cię kochają i tylko w Tobie pokładają nadzieję. Nie odmawiaj nam, Panie, daru pokoju.

5. Śmierci Pana Jezusa na krzyżu
Wielu nie pojmuje słów, które wypowiedziałeś do swoich katów: Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią. Czy można darować zbrodnie tym, którzy dokonują ich w imię jakiejś nieludzkiej ideologii? Czy można wybaczyć tym, którzy wciąż zabijają? Trzeba, bo Jezus naucza: Miłujcie waszych nieprzyjaciół; dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą.
Przebaczamy, Jezu, i prosimy o przebaczenie! Bo tylko wtedy możliwy jest pokój, jeśli będziemy się wzajemnie miłowali, jak Ty nas umiłowałeś.

TAJEMNICE CHWALEBNE

1. Zmartwychwstanie
Pokój to pierwszy dar Chrystusa Zmartwychwstałego. Świat sam z siebie nie może dać takiego pokoju, bo po prostu go nie ma. Skoro pokój jest darem, nie ustawajmy prosić Tego, który zwyciężył śmierć i grzech, aby i dziś udzielił pokoju.

2. Wniebowstąpienie
Po wniebowstąpieniu Apostołowie mają iść na cały świat z misją niesienia pokoju. Ewangelia, którą mają głosić, to Dobra Nowina o zbawieniu – przesłanie pokoju. Wielu ludzi odrzuca dziś to przesłanie, żyjąc, jakby Boga nie było. Prośmy dla siebie i dla nich o dar wiary.

3. Zesłania Ducha Świętego
Duch Święty zawsze obdarza jednością. Ci, którzy żyją Bożymi przykazaniami, potrafią przebaczyć czy wyciągnąć rękę na zgodę. Ci, którzy żyją tylko według ciała, szukają zemsty i odwetu. Duchu Święty, działający wciąż w swoim Kościele, „nagnij, co jest harde, rozgrzej serca twarde, prowadź zabłąkane”. Duchu Pocieszycielu, udziel światu daru jedności i pokoju.

4. Wniebowzięcie Maryi
Ile razy Maryja ukazuje się ludziom, zawsze wskazuje na różaniec i jak w Fatimie przypomina: Odmawiajcie codziennie różaniec, aby uprosić pokój dla świata. Posłuszni Jej poleceniu weźmy ufnie różaniec do rąk. Jak mówił błogosławiony prymas Stefan Wyszyński: na różańcu można wszystko uprosić.

5. Ukoronowanie Maryi na Królową nieba i ziemi
Kiedy trwała pierwsza wojna światowa, papież Benedykt XV dodał do Litanii loretańskiej wezwanie Królowo pokoju, módl się za nami. Do Ciebie więc, Maryjo, kierujemy dziś naszą modlitwę. Z ufnością prosimy, aby Twoje Niepokalane Serce zatriumfowało! Niech pokój stanie się udziałem wszystkich ludów i narodów, dla których jesteś Królową.

MAŁY MODLITEWNIK 

Krótkie rozważania w oparciu o Biblię

TAJEMNICE RADOSNE

1. Zwiastowanie Maryi
Anioł wszedł do Maryi i rzekł: Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą, błogosławiona jesteś między niewiastami.
(Łk 1, 28)

Wszystko w naszym życiu rozpoczyna się od zwiastowania – czyli momentu, gdy usłyszymy wiadomość do nas kierowaną. Od nas zależy, co z usłyszaną nowiną zrobimy.

Maryjo, naucz nas słuchać i odpowiadać.

2. Nawiedzenie św. Elżbiety
Elżbieta wydała okrzyk: Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana.
(Łk 1, 46)

Wiara w słowo. We współczesnym świecie tak wiele słów, wiadomości i interpretacji wydarzeń do nas dociera, że nie bardzo w nie wierzymy. Umykają nam w tym natłoku słowa kierowane przez Pana.

Maryjo, naucz nas wiary w słowo skierowane do nas przez Boga.

3. Narodzenie Pana Jezusa
Porodziła swego pierworodnego Syna, owinęła Go w pieluszki i położyła w żłobie, gdyż nie było dla nich miejsca w gospodzie.
(Łk 2, 7)

Dla Boga nie ma miejsca. Nie było go 2000 lat temu w gospodzie, nie ma w życiu wielu współczesnych. Nawet zagrożenie życia i pandemia nie pomogły otworzyć serc ludzkich na Boga.

Maryjo, naucz nas być otwartymi na przyjęcie Boga.

4. Ofiarowanie Pana Jezusa
Gdy potem upłynęły dni ich oczyszczenia według Prawa Mojżeszowego, przynieśli dziecię Jezus do Jerozolimy, aby Je przedstawić Panu.
(Łk 2, 22)

Ofiarować Bogu dar, jaki od Niego otrzymaliśmy, czyli inaczej mówiąc, okazać wdzięczność. Współczesny człowiek woła należy mi się, a tak bardzo rzadko mówi dziękuję.

Maryjo, naucz nas wdzięczności za otrzymane dary – wdzięczności Bogu i ludziom.

5. Odnalezienie Pana Jezusa w Świątyni
Synu, czemuś nam to uczynił? Oto ojciec Twój i ja z bólem serca szukaliśmy Ciebie.
(Łk 2, 48)

Ból matki i ojca, bo dziecko się pogubiło. Bo niszczy je alkohol, używki, narkotyk, złe towarzystwo.

Maryjo, naucz nas szukania tych, co się zagubili. Naucz wytrwałości, byśmy nigdy nie rezygnowali.

TAJEMNICE ŚWIATŁA

1. Chrzest Pana Jezusa w Jordanie
Kiedy cały lud przystępował do chrztu, Jezus także przyjął chrzest. A gdy się modlił, otworzyło się niebo i Duch Święty zstąpił na Niego...
(Łk 3, 21)

Chrzest to wejście na drogę wiary. To moment otwarcia na przyjęcie Bożych darów i stanie się Bożym dzieckiem.

Panie Jezu, daj, byśmy na nowo zrozumieli wartość sakramentu chrztu.

2. Objawienie na weselu w Kanie Galilejskiej
Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto? Czyż jeszcze nie nadeszła godzina moja? Wtedy Matka Jego powiedziała do sług: Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie.
(J 2, 4-5)

Małżeństwo podniósł Chrystus do godności sakramentu. Małżonkowie zapraszają Boga do wspólnoty swojego życia. Gdy się rozwodzą, gdzie odsyłają zaproszonego Gościa?

Panie Jezu, daj nam przywrócić wartość sakramentu małżeństwa.

3. Głoszenie Ewangelii i wzywanie do nawrócenia
Czyż myślicie, że ci Galilejczycy byli większymi grzesznikami niż inni mieszkańcy Galilei, że to ucierpieli? Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeśli się nie nawrócicie, wszyscy podobnie zginiecie.
(Łk 13, 2-3)

Łatwo jest szukać grzechu u innych, a nie widzieć go w sobie. Świat, walcząc z Kościołem, wyszukuje grzechów członków Kościoła. To ból, że one są, ale zdaje się nie dostrzegać grzechów u siebie.

Panie Jezu, daj nawrócenie, by nikt nie zginął.

4. Przemienienie na Górze Tabor
I zjawił się obłok osłaniający ich, a z obłoku odezwał się głos: To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie.
(Mk 9, 7)

Słuchać Chrystusa to słuchać Jego Kościoła, to wczytywać się w karty Pisma Świętego; to żyć zgodnie z przykazaniem miłości.

Panie Jezu, daj nam odkryć na nowo wartość Twoich słów.

5. Ustanowienie sakramentu Eucharystii
Następnie wziął chleb, odmówiwszy dziękczynienie połamał go i podał, mówiąc: To jest Ciało moje, które za was będzie wydane: to czyńcie na moją pamiątkę. Tak samo kielich po wieczerzy, mówiąc: Ten kielich to Nowe Przymierze we Krwi mojej, która za was będzie przelana.
(Łk 22, 19-20)

Eucharystia i przyjęcie sakramentalnej Komunii Świętej to pokarm na życie wieczne; to pokarm dający siłę do walki z grzechem i słabościami.

Panie Jezu, daj nam, byśmy zrozumieli wartość sakramentalnej Komunii Świętej.

TAJEMNICE BOLESNE

1. Tajemnica modlitwy w Ogrójcu
Rzekł do nich: Czemu śpicie? Wstańcie i módlcie się, abyście nie ulegli pokusie.
(Łk 22, 46)

Można przespać całe swoje życie – tzn. być obojętnym na wszystko, co się dzieje wokół. Ale można wstać i wziąć wszystko w swoje ręce i zaufać Bogu.

Panie Jezu, daj nam siłę do modlitwy i kroczenia za Tobą.

2. Tajemnica biczowania Pana Jezusa
Nie znalazłem w Nim żadnej winy w sprawach, o które Go oskarżacie. Każę Go więc wychłostać i uwolnię.
(Łk 23, 14.16)

Nie znalazłem winy, ale każę Go wychłostać. To takie typowo ludzkie – każdemu coś, by każdy był zadowolony. Jak w przysłowiu – Panu Bogu świeczkę i diabłu ogarek.

Panie Jezu, daj nam siłę do stawania po stronie Boga i oddawania Jemu wszystkiego.

3. Tajemnica cierniem ukoronowania
Ubrali Go w purpurę i uplótłszy wieniec z ciernia włożyli Mu na głowę. Przy tym bili Go trzciną po głowie, pluli na Niego i oddawali Mu hołd.
(Mk 15, 17.19)

Przewrotność życia ludzkiego; przewrotność polityki i ludzkich działań – pluć i oddawać hołd. Jakże często możemy się z tym spotkać – w domu, rodzinie, parafii, społeczeństwie, miejscu pracy.

Panie Jezu, daj nam siłę, by nasze życie było bez intryg i przewrotności.

4. Tajemnica niesienia krzyża
Gdy Go wyprowadzili, zatrzymali niejakiego Szymona z Cyreny, który wracał z pola, i włożyli na niego krzyż, by go niósł za Jezusem.
(Łk 23, 26)

Pomoc, wsparcie, współczucie to elementy których tak bardzo potrzebujemy w naszej codzienności. Człowiek nie jest samotną monadą – jest otwarty na drugiego.

Panie Jezu, daj nam siłę do niesienia pomocy potrzebującym.

5. Tajemnica śmierci Pana Jezusa na krzyżu
A lud stał i patrzył.
(Łk 23, 35a)

Stanąć obok, założyć ręce, przyglądać się, ale nie uczestniczyć – jakże to znane nam postawy. Po co się narażać, angażować, lepiej mieć „święty spokój”.

Panie Jezu, daj nam odwagę do życia, a nie wegetacji. Daj odwagę do uczestniczenia, a nie patrzenia.

TAJEMNICE CHWALEBNE

1. Tajemnica Zmartwychwstania
Nie bójcie się! Szukacie Jezusa z Nazaretu, ukrzyżowanego; powstał, nie ma Go tu. Oto miejsce, gdzie Go złożyli.
(Mk 16, 6)

Jak bardzo Bóg ceni ludzkie ciało. Wskrzesza je z martwych. Chociaż po zmartwychwstaniu nasze ciała będą przebóstwione, ale to jednak będą nasze ciała. Prośmy Boga, abyśmy cenili sobie Jego dary i nigdy ich nie marnowali.

2. Tajemnica Wniebowstąpienia
Potem wyprowadził ich ku Betanii i podniósłszy ręce, błogosławił ich. A kiedy ich błogosławił, rozstał się z nimi i został uniesiony do nieba.
(Łk 24, 50-51)

Jak bardzo Bóg ceni ludzkie ciało. Sam z ciałem i duszą wstąpił do nieba i dla nas przygotował tam miejsce. Prośmy Boga, abyśmy cenili sobie Jego dary i nigdy ich nie marnowali.

3. Tajemnica zesłania Ducha Świętego
Nagle spadł z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wichru, i napełnił cały dom, w którym przebywali. Ukazały się im też języki, jakby z ognia, które się rozdzieliły i na każdym z nich spoczął jeden.
(Dz 2, 2-3)

Jak bardzo Bóg ceni ludzkie ciało. Obdarza nas darami Ducha Świętego. Nie tylko umysł, nie tylko duszę, ale i nasze ciało jest świątynią Ducha Świętego. Prośmy Boga, abyśmy cenili sobie Jego dary i nigdy ich nie marnowali.

4. Tajemnica wniebowzięcia Maryi
Błogosławiona jesteś, córko, przez Boga Najwyższego, spomiędzy wszystkich niewiast na ziemi.
(Jdt 13, 18)

Wszechmogący, wieczny Boże, Ty wziąłeś do niebieskiej chwały ciało i duszę Niepokalanej Dziewicy Maryi Matki Twojego Syna – tak modlimy się w uroczystość wniebowzięcia Maryi.

Jak bardzo Bóg ceni ludzkie ciało. Zadbał o to, żeby Maryja z ciałem i duszą znalazła się w niebie. Prośmy Boga, abyśmy cenili sobie Jego dary i nigdy ich nie marnowali.

5. Tajemnica ukoronowania Maryi na Królową nieba i ziemi
Królestwo moje nie jest z tego świata.
(J 18, 36)

Jak bardzo Bóg ceni ludzkie ciało. Zadbał o to, żeby Maryja stała się Królową nieba i ziemi. Prośmy Boga, abyśmy cenili sobie Jego dary i nigdy ich nie marnowali.

MAŁY MODLITEWNIK 

Różaniec z Rodziną Ulmów

Jezus Chrystus jest jedynym Pośrednikiem między Bogiem a człowiekiem. Przyszedł, aby objawić nam Ojca i Jego miłość oraz dokonać dzieła zbawienia. Zszedł z nieba na ziemię, jako Słowo wcielone i wstąpił do nieba, jako Zwycięzca śmierci, piekła i szatana. W tajemnicach różańca ukazane są prawdy wiary i zbawienia. Każdy, kto odmawia różaniec spotyka się – jak na kartach Ewangelii – z Synem Człowieczym i Jego Matką. W tajemnice można włączyć lub odnaleźć w nich własne epizody życia na drodze codzienności skierowanej ku niebu.
W rozważaniu tajemnic niech nas wspiera Rodzina Ulmów, gdyż Józef, Wiktoria oraz ich Dzieci wiernie szli śladami Jezusa, zachowując wskazania ewangelii, a zwłaszcza prawo miłości, bo jest ono kluczem do zrozumienia ich heroicznej postawy wobec bliźnich.

Tajemnice radosne

1. Zwiastowanie Najświętszej Maryi Pannie czyli tajemnica życia
Archanioł Gabriel rzekł do Maryi Dziewicy: Oto poczniesz i porodzisz syna… Tajemnica życia objawia się w godzinie zwiastowania. W słowach oto poczniesz został jasno ukazany początek życia: POCZNIESZ, a dopiero później jawi się… porodzisz. Maryja powiedziała życiu TAK i porodziła Dawcę Życia. W rodzinie Ulmów poczęło się siedmioro dzieci, urodziło sześcioro. Oczekiwali na ostatnie, ale Beniaminkowi zabrakło około dwóch miesięcy… wcześniej narodziny uprzedziła śmierć. Pomimo zbrodni, Ulmowie wysyłają w świat swoją afirmację życia! Siedem razy powiedzieli Bogu: niech mi się stanie… Stasia, Basia, Władzio, Franio, Antoś, Marysia i Nienarodzone. Za ich pośrednictwem módlmy się o szacunek dla życia w każdej jego fazie.

Tajemnica 2. Nawiedzenie świętej Elżbiety
Maryja poszła z pośpiechem w góry i tam spotkały się dwie brzemienne Niewiasty, miały sobie wiele do powiedzenia o sprawach, które wykraczają poza ludzką przypadłość błogosławionego stanu. Obie doświadczyły łaski cudownego poczęcia – Elżbieta, która uchodzi za niepłodną – poczęła w starszym wieku, Maryja za sprawą Ducha Świętego poczęła Wcielone Słowo. Życie jest z Boga! On jest Dawcą życia, daje jak chce, kiedy chce i komu chce. Ze strony człowieka najważniejsza jest afirmacja poczętego życia: pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie! Ona rodzi pokój i radość. W domu Ulmów było dużo dzieci i dużo radości. Módlmy się za rodziny wielodzietne

Tajemnica 3. Boże Narodzenie
W ubogiej stajence objawiła się tajemnica życia. Narodzone Boże Dziecię owinięte w pieluszki i złożone w żłobie świadczy o tym, że Bóg pragnie czystego serca bogatego miłością, a takie miała Maryja i mąż jej Józef. Serca przepełnione miłością mieli Wiktoria i Józef, kiedy w swoim m domu witali kolejne narodzone dziecię. Dziecko potrzebuje obojga rodziców, dlatego Bóg wybrał Józefa męża Maryi, aby stał się dla Jezusa więcej niż przybranym Ojcem, bo na nim spoczęła odpowiedzialność za los Świętej Rodziny. Samotne matki czy samotni ojcowie to tylko połowa miłości, jakiej dziecko potrzebuje, gdy jej zabraknie wtedy cierpi na wielki niedobór miłości. Niech światło nocy betlejemskiej napełni miłością serca rodziców.

Tajemnica 4. Ofiarowanie Pana Jezusa w świątyni jerozolimskiej
Józef i Maryja przynieśli Dziecię do Świątyni, by je ofiarować Bogu według obowiązującego prawa. Symeon, człowiek Boży inaczej patrzył na świat i na ludzi, widział to, co dla oczu jest niewidzialne i miał odwagę czekać na spełnienie obietnicy. W Jezusie rozpoznał światło na oświecenie pogan, wziął je w objęcia, odmówił kantyk Teraz o Panie, pozwól odejść słudze twemu w pokoju… Maryi zaś prorokował: Twoją duszę przeniknie miecz boleści, aby wyszły na jaw zamysły serc wielu. Dziecko jest nadzieją rodziców, ale oczy matki widzą więcej, serce pełniej wyczuwa tajemnicę życia i towarzyszy temu modlitwa ofiarowania. W jednej z książek w bibliotece Ulmów znajduje się tekst: Matki, ratujcie dusze waszych dzieci. Jedynym ratunkiem i zabezpieczeniem im przyszłości jest ofiarowanie ich Bogu lub Matce Bożej. Prośmy za rodziców, aby pełniej zrozumieli czym jest sakrament chrztu, który gładzi grzech, daje łaskę i czyni dzieckiem Boga.

Tajemnica 5. Znalezienie Pana Jezusa
Dwunastoletni Jezus pozostał w świątyni, Maryja i Józef z bólem serca szukali Go trzy dni. Wskazówka, jaką im zostawił jest dla nas zrozumiała, Maryja zachowywała te słowa w swoim sercu. Każda rodzina doświadcza różnych problemów w wieku dorastania dzieci. Szukanie zagubionego dziecka zawsze łączy się z bólem rodziców. Nie da się dla dziecka wszystkiego przewidzieć, zabezpieczyć, ochronić. Czasem można tylko towarzyszyć drodze ku samodzielności, a niekiedy ból serca nosić do końca swoich dni.
Czas wojny był dla Ulmów trudny. Musieli się zmierzyć z wieloma przeciwnościami swoimi i przygarniętych w dom Żydów. Też ich serce nieraz bolało, ale mieli świadomość, że los człowieka od Boga zależy i w Nim szukali otuchy i nadziei przez modlitwę, lekturę Pisma Świętego. Módlmy się za rodziców, których dzieci się pogubiły, aby miłością i mądrze pomagali im wyjść z kryzysów.

Tajemnice światła

1. Chrzest Pana Jezusa w Jordanie
Jan Chrzciciel wzywał do nawrócenia i udzielał chrztu pokuty nad Jordanem. Zapowiadał, że idzie Ktoś mocniejszy, Kto będzie was chrzcił Duchem Świętym. Jezus przyjął chrzest od Jana, wszedł w wody Jordanu by je uświęcić, a po chrzcie zstąpił na Niego Duch Święty w postaci Gołębicy, a z nieba odezwał się głos: To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie.
Tajemnica nowego życia zaczyna się w Chrystusie, bo chrzest gładzi grzech i czyni dzieckiem Boga! Głos Ojca z nad Jordanu zapewnia człowieka o usynowieniu przez łaskę. Józef i Wiktoria Ulmowie chrzcili swoje dzieci najwcześniej jak mogli, skoro sami – jak pokazują księgi parafialne – zostali ochrzczeni już trzeciego dnia po narodzinach. Chrzest, początek i dar nowego życia, staje się i powołaniem i zadaniem, aby wiernie żyjąc łaską, osiągnąć świętość życia.

2. Kana Galilejska
Odbywało się wesele i zaproszono na nie Jezusa, Jego Matkę i apostołów. Dyskretne oczy Maryi dostrzegły brak wina, więc zwróciła się do Jezusa: „Synu, wina nie mają”, a do sług: „uczyńcie wszystko, cokolwiek wam powie”. Prostota jest znamieniem wiary i zaufania Bogu, bo tylko wtedy dokonują się znaki i cuda. Chyba nie ma człowieka, który by nie oczekiwał pomocy od Jezusa i Maryi, ale mało jest ludzi, którzy wzorem sług w Kanie Galilejskiej, czynią wszystko cokolwiek Bóg nakaże. Rodzina Ulmów żyła ubogo, często – zwłaszcza w czas wojny – doświadczała braków, ale nigdy nie zaniedbywała powinności chrześcijanina – modlitwy i czynów miłości. Sami mając niewiele, potrafili jeszcze dzielić z innymi: dom, chleb, dobre słowo oraz wspierać ich konkretnymi czynami. Prawdziwi Samarytanie z Markowej zostawili po sobie świadectwo usłużnej miłości bliźniego, jak dobre wino w Kanie Galilejskiej.

3. Głoszenie Królestwa Bożego i wzywanie do pokuty
Piękna to tajemnica i bogata w treść, która otwiera człowiekowi nową perspektywę życia: Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię, bo przybliżyło się do was Królestwo Boże. Jest w wezwaniu Jezusa szeroka płaszczyzna dla wiary, nadziei, radości, innego spojrzenia na codzienność, która poza widzialną stroną życia ukazuje to, co niewidzialne. Boże Słowo ma moc poruszyć serce tak, że nie lęka się całkowicie zwrócić ku Bogu. Życie rodziny Ulmów jest jakby załącznikiem do powyższych słów. Oczyma wiary sięgali poza horyzont doczesności, aby stamtąd czerpać moc i siłę do kroczenia drogą Ewangelii pomimo: lęku, braków, wojny, ubóstwa. Królestwo Boże to jedyny i jasny cel, jaki realizowali wiernie i odważnie.

4. Przemienienie Pana Jezusa na Górze Tabor
Małe światło Taboru miało być dla wybranych apostołów umocnieniem na czas Kalwarii. Czy było? Chyba nie tak mocne, skoro tylko Jan wytrwał pod krzyżem Chrystusa do końca. Widzieli jasne szaty swojego Mistrza w chwale, słyszeli głos Ojca i rozmowę Jezusa z Mojżeszem i Eliaszem. Było im dobrze, że chcieli stawiać namioty… ale to trwało krótko. Codzienność przesłoniła im epizod z Góry Tabor. Ulmowie nie wznieśli się na Górę Tabor, nie oglądali Proroków i nie słyszeli Ojca. Wystarczyła im prosta, ufna niemal dziecięca wiara i to, co mogli wyczytać na stronicach Pisma Świętego, jakie mieli w domu. Pracowita codzienność, rodzinna miłość i nadzieja nieba – to cały świat, w którym zdobywali szlify miłości aż do… ofiary z życia. Wiodła ich prosta zasada ewangeliczna: TAK – tak; NIE – nie, co nadto jest od złego pochodzi. Zawsze trzymali się mocno słowa życia.

5. Ustanowienie Eucharystii
Wieczernik, jako miejsce ostatniej wieczerzy, stał się równocześnie początkiem nowego i wiecznego Przymierza we Krwi Jezusa. Ryt konsekracji, której Pan Jezus dokonał – najpierw chleba, a po wieczerzy wina – posłużył Mu do ustanowienia dwóch nierozerwalnie złączonych ze sobą sakramentów: Eucharystii i Kapłaństwa. W ten oto sposób Zbawiciel pozostał z nami aż do skończenia świata, zapewniając ludziom duchowy pokarm na drogę do nieba. Kto spożywa Moje Ciało i pije Moją Krew będzie żył na wieki.
Ulmowie korzystali z tego daru tak, jak pozwalało na to ówczesne prawo. Dopiero ich najstarsza córka Stasia, przygotowywała się w 1944 roku do wczesnej, pierwszej komunii świętej, ale zginęła wcześniej i nie zdążyła spotkać się z Jezusem w Eucharystii. Warto nadmienić, że z domu Józefa i Wiktorii, zachował eucharystyczny obrazek, na którym widnieje informacja o przynależności Józefa do Związku Mszalnego.
Z wieczernika na Golgotę miłość wiodła Cię o Chryste… bez tej niepojętej miłości Boga do człowieka nie można zrozumieć Najświętszej Ofiary, jakiej dokonał na krzyżu. Oddać życie może tylko ten, kto kocha. Ulmowie do końca poszli za Jezusem drogą największej miłości; „oddali swe życie za przyjaciół swoich”.

Tajemnice bolesne

1. Modlitwa Pana Jezusa w Ogrójcu
Jest taka noc ciemna, która rozpoczyna drogę ku śmierci. To noc w Ogrójcu. Pan Jezus, świadom tego, co Go czeka, na modlitwie szukał sił do przyjęcia krzyża. Ojcze, oddal ode Mnie ten kielich, ale nie jako Ja chcę, lecz jako TY, Ojcze… Agonia w Getsemani i krwawy pot zmagania wystarczą, żeby uświadomić sobie ogrom boleści Syna Człowieczego. Jezus znał wszystkie detale, widział szczegóły męki, krzyża i śmierci, a mimo to, wstał i wyszedł naprzeciwko zdrajcy…
Ulmowie, choć wiedzieli, że grozi im śmierć za pomoc i ukrywanie Żydów, to nie znali ani dnia ani godziny swojej tragedii. Nie wiedzieli, że ktoś zdradzi ich tajemnicę i doniesie Niemcom… Pomimo iż wiedzieli o grożącej śmierci, nie wypędzili Żydów, ani nie zmienili swojej życzliwej postawy… Dziękowali Bogu za kolejną noc i modlitwą podświadomie przygotowywali się na krwawe wydarzenia.

2. Biczowanie Pana Jezusa
Pojmanego Jezusa przyprowadzono na sąd, była to raczej parodia sądu, o czym dobitnie świadczą słowa Piłata: ja nie znajduję w Nim żadnej winy… każę Go ubiczować i uwolnię… Bez winy, nocą, sądzony niezgodnie z kodeksem prawa i ostatecznie skazany na karę za… niewinność! Tyle tylko że Bóg cierpiał za nasze winy i grzechy, by ceną swojej krwi odkupić upadłą ludzkość. Tradycja bezprawia w sądach ma niestety swój ciąg dalszy, aż do dzisiaj. Rodzina Ulmów zginęła o świtaniu, również bez sądu, bez wyroku, bez uzasadnienia decyzji… Zginęli dlatego, że tak zdecydował niemiecki okupant.

3. Cierniem ukoronowanie Pana Jezusa
Każdy ludzki grzech i niewierność ma swoje odzwierciedlenie w boleściach Pana Jezusa, „w Jego ranach jest nasze uzdrowienie”. Korona cierniowa włożona na głowę to przypadłość, jaką wymyślili oprawcy, żeby zakpić z królewskiej godności Jezusa. Ubrali Go w szkarłatny płaszcz, do ręki włożyli trzcinę, jako berło, zawiązali oczy i bili Go po głowie. Cena naszego zbawienia tkwi w szczegółach męki Pana Jezusa. Trzeba się nad nimi długo pochylać i rozważać, aby poznać tę miłość Boga wyrażoną w poniesionej męce.
Józef, Wiktoria oraz ich siedmioro dzieci, rozstrzelani niemal na progu domu, ostatecznie pokazali światu, że ich miłość Boga i bliźniego była większa od życia własnego! Gdyż tylko miłość jest zdolna do takiej ofiary.

4. Dźwiganie krzyża na Kalwarię
Skazany na ukrzyżowanie Pan Jezus, musiał wziąć krzyż na poranione biczowaniem ramiona i wnieść go na Golgotę. Szedł pośród gawiedzi szydzącej i naśmiewającej się z Nauczyciela. Człowiek bez serca i sumienia, zawsze – nawet w godzinie śmierci – nie uszanuje godności, cierpienia, nie okaże współczucia tylko będzie szydził z ludzkiej tragedii. A prawda, jako druga strona medalu, jest zupełnie inna, niż ją widzą kpiarze.
W godzinie egzekucji Ulmów jeden z oprawców też głośno krzyczał: „patrzcie jak giną polskie świnie, które pomagają Żydom”. Jeden z żandarmów przeszukiwał ofiary żeby znaleźć jakieś klejnoty, a jeszcze inny strzelał do dzieci w formie najlepszej zabawy. Droga przez mękę jest zawsze trudna, ale ostatecznie zwycięstwo krzyża jaśnieje nowym życiem.

5. Ukrzyżowanie i śmierć Pana Jezusa na krzyżu
Kiedy na Golgocie skończyła się droga krzyżowa, to Pana Jezusa odarto z szat i tępymi gwoźdźmi przybito do krzyża. To nie gwoździe Cię przybiły, lecz mój grzech – słowa tej pieśni kierują myśl na przyczynę i skutek tragedii. Bez tego rozeznania nikt nie zrozumie ani ceny odkupienia, ani Ofiary Mszy świętej, która na ołtarzu uobecnia wydarzenie Kalwarii. Oczyma wiary inaczej postrzega się owo tu i teraz, które wygląda na niby ludzką tylko sprawiedliwość; a w rzeczywistości na krzyżu rozegrała się Boska Sprawiedliwość. Syn Boży spłacił Ojcu dług za nasze grzechy. Wykonało się! Znaczy piekło zawarte, niebo otwarte… Jeszcze tylko ciało Pana będzie przez trzy dni w ciemnościach grobu, ale śmierć już nad Nim nie zapanuje.
Rodzina Ulmów zaraz po rozstrzelaniu została wrzucona do wspólnego dołu, który wykopali mieszkańcy Markowej. Kilka dni później przełożono ich ciała do prowizorycznych trumien, a dopiero 11 stycznia 1945 roku, pod osłoną nocy, zostali przewiezieni na cmentarz, gdzie spoczywają oczekując na beatyfikację.

Tajemnice chwalebne

1. Zmartwychwstanie Pana Jezusa
Życie się zmienia, ale się nie kończy! Śmierć jest przejściem do nowego życia. Kiedy Pan Jezus stanął przed grobem Łazarza, zapłakał… i powiedział: Łazarzu, wyjdź z grobu! On wyszedł, zostawiając grób pusty. Kiedy Jezus zmartwychwstał, grób – jedyny świadek zmartwychwstania – opustoszał, zostały w nim tylko płótna i chusta. Szukającym Pana niewiastom anioł powiedział: nie ma Go tu, zmartwychwstał! Prawda jest na tyle nowa i szokująca, że strażnicy dostali pieniądze za głoszenie kłamstwa: gdyśmy spali, przyszli uczniowie i wykradli ciało. I do dziś w przekazie o śmierci i zmartwychwstaniu funkcjonuje prawda i fałsz.
Życie ma swój wymiar na wektorze czasu – i poza nim, w wieczności. Wiara rozprasza mrok fałszu, a zmartwychwstanie rzuca światło na cień śmierci. Kto żyje i wierzy we Mnie, choćby i umarł żyć będzie. W świetle wiary, tragiczna śmierć całej Rodziny Ulmów, była przejściem z ziemi do nieba. Choć ich męczeńska krew wsiąkła w ziemię i w niej spoczęły ciała, to beatyfikacja odsłoni prawdę, że ONI ŻYJĄ! Są już szczęśliwi w domu Ojca, bo wszyscy razem doszli tam, dokąd my też zmierzamy.

2. Wniebowstąpienie Pana Jezusa
Na górze Oliwnej znajduje się mała, co prawda muzułmańska świątynia-kapliczka, gdzie jedynym przedmiotem kultu jest kamień, świadek ostatniego dotknięcia ziemi przez stopę Jezusa. Właśnie stamtąd poszedł przygotować nam miejsce w domu Ojca, gdzie jest mieszkań wiele. Tajemnica nadziei zakorzeniona w słowie Boga staje się pewnikiem, rękojmią tych dóbr, których się spodziewamy, gdyż tak obiecał Bóg. Nadzieja i pewność to niewzruszona prawda wiary, zdolna obalić każdy lęk, fałsz i pokusę, aby wytrwać do końca w tej miłości, jaką Bóg objawił i jakiej oczekuje.
W postawie Ulmów zdumiewa nadzieja, owa niewzruszona łaska pewności niemal jak u Abrahama, że Bóg mocen jest ocalić życie i pokonać każdego wroga, który zagraża miłości. Miłość, przewodnia siła w ich codzienności, nie lękała się przyjąć w dom Żydów, pomagać innym wybudować lepiankę w lesie, znosić od bliskich i znajomych urągania i pogróżki. Święci to są heroldowie wiary, nadziei i miłości!

3. Zesłanie Ducha Świętego
Wydarzenie Pięćdziesiątnicy, jako zakończenie wspólnej z Maryją modlitwy w Wieczerniku, jest duchową metamorfozą wystraszonych apostołów. W jednej chwili, gdy dał się słyszeć szum z nieba i zstąpiły na nich ogniste języki, to jakby się zbudzili z letargu strachu. Otworzyli drzwi i poszli na krańce świata głosić Ewangelię o zmartwychwstałym Mistrzu. Wszyscy ci, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi, posyłani, by innym zwiastować pokój i nowe życie, jakie daje Duch Święty.
Ulmowie wiernie pielęgnowali to nowe życie, jakie daje chrzest i bierzmowanie. Bogaty księgozbiór w ich domu zdumiewa ilością literatury z dziedziny duchowej, wręcz mistycznej. Także na bieżąco dokształcali się z wydawnictw Sodalicji Mariańskiej i Posłańca Serca Jezusowego. Nieustanna troska o życie, służba bliźnim, jako owoc samarytańskiej pomocy, dobitnie świadczy, że prowadził ich Duch Boży! Wobec tego nie były im obce ani dary, ani owoce Ducha Świętego.

4. Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny
Prawda wiary o tym, że Maryja z ciałem i duszą została wzięta do nieba, dopełnia tajemnicę zmartwychwstania. Człowiek żyje na ziemi, ale nie dla ziemi tylko dla nieba! Jest pielgrzymem, który zmierza tam, gdzie się kończą wszystkie drogi, smutki, trudy, prace i nadzieja; gdzie Bóg otrze każdą łzę i napełni radością, której nikt nie odbierze. Wiara, przewodniczka do nieba, już tu na ziemi daje przedsmak szczęścia temu, kto w Bogu pokłada nadzieję i pełni Jego wolę. Maryja od Nazaretu po Kalwarię swoje FIAT wcielała wiernie, cicho, z miłością, służąc Bogu i ludziom. Dzięki Jezusowi Matka Boża niebo miała w domu! „Bóg uwielbił duszę jej i ciało, wziął do nieba i otoczył chwałą”. Zaiste, tajemnica życia człowieka jest święta!
Życie Rodziny Ulmów było też drogą z ziemi do nieba. Wiara była ich niezawodną nawigacją, codzienność bojowaniem, a nieodłączne od życia radości i smutki ubogacały dusze łaską wierności. W chwili śmierci świetlane dusze oddali niebu, a ciała pozostały w ziemi aż do zmartwychwstania.

5. Ukoronowanie NMP na Królową nieba i ziemi
Bóg, sędzia sprawiedliwy, który za dobro wynagradza, dał Maryi koronę chwały! Tajemnica wiecznej nagrody jest imponująca dla pełnej łaski Służebnicy Pańskiej. Królewska korona i tytuł królowej nieba i ziemi może wzbudzić i zachwyt, i zazdrość. Lucyfer ze zbuntowanymi aniołami wybrał to drugie… ale już się dla nich miejsce w niebie nie znalazło. Spełniają się natomiast prorocze słowa magnificat: Odtąd błogosławić Mnie będą wszystkie pokolenia… Mijają czasy, a ludzie przez wieki i na różne sposoby błogosławią Matkę Boga modlitwami, pielgrzymkami, sanktuariami, śpiewem starych i nowych pieśni… co wzbudza w nich zachwyt i rozwija pobożność.
Ulmowie byli też z pokolenia, które obrało Maryję za Matkę, u Niej szukało wsparcia i pomocy. Czcili Maryję w markowskim wizerunku obecnym w parafialnej świątyni. Posiadali obrazki, książki i książeczki z modlitwami do Matki Bożej. W Maryi, Wiktoria jako żona i matka, upatrywała swój ideał. Od Niej uczyła się szacunku dla życia i pokornej miłości służebnej. Może nawet swoje brzemienności zawierzała oczekującej na Jezusa Niepokalanej Matce Zbawiciela.

Zakończenie
Nie wyczerpie się skarbiec wiary zanurzony w Boską nieskończoność. Na Rodzinę Ulmów też można patrzeć jak na ikonę, która odsłania detale bliskie sercu i nowe, promienne światłem nieba, dokąd poszli odebrać swoją nagrodę. Na krętych drogach świata wędrówka podobna jest do labiryntu i potrzebny jest ktoś, kto wskaże właściwą ścieżkę do prawdy. Ulmowie mogą pomóc w tym, czego sami w życiu doświadczyli. I choć nie było ono długie, ale intensywne miłością, którą realizowali, na co dzień w różnej odmianie czynów miłości przynależnych sytuacji, bo jak napisał święty Paweł: Miłującym Boga – wszystko pomaga ku dobremu! /Rz 8,28/

MAŁY MODLITEWNIK 

Różaniec ze św. Janem Pawłem II

TAJEMNICE RADOSNE

1. Zwiastowanie Maryi
Maryja wypowiada swą pełną zgodę myślą i sercem na tajemniczą wolę Bożą i jest gotowa przyjąć, najpierw wiarą, a następnie w swym dziewiczym łonie, Syna Bożego. Oto ja!. Maryja dodaje nam otuchy, abyśmy uwierzyli w spełnienie się obietnic Bożych. Wzywa nas, abyśmy mieli w sobie ducha pokory, słuszną wewnętrzną postawę stworzenia wobec Stwórcy. Zachęca nas, abyśmy pokładali bezpieczną nadzieję w Chrystusie, który realizuje w całej pełni plan zbawczy nawet wtedy, gdy wydarzenia wydają się ciemne i trudne do przyjęcia.

2. Nawiedzenie św. Elżbiety
Spotkanie z Elżbietą ma charakter radosnego wydarzenia zbawczego, a więc nie jest tylko spontanicznym wyrazem życzliwości, jaką Maryja okazuje krewnej. Do domu Zachariasza, który stracił mowę zawstydzony własnym niedowiarstwem, Maryja wnosi niespodziewanie całą radość swojej wiary otwartej i gotowej do służby. Nawiedzając św. Elżbietę, Maryja niejako zapowiada misję Jezusa, a współdziałając od samego początku swego macierzyństwa z odkupieńczym dziełem Syna, staje się wzorem tych członków Kościoła, którzy wyruszają w drogę, aby nieść światło i radość Chrystusa ludziom wszystkich krajów i wszystkich czasów.

3. Narodzenie Pana Jezusa
Uciemiężonemu i cierpiącemu narodowi, który kroczył w ciemnościach, ukazało się wielkie światło. Jeśli pierwsze stworzenie zaczęło się od stworzenia światła, to tym bardziej jaśnieje blaskiem i jest wielkie światło, które daje początek nowemu stworzeniu: jest nim sam Bóg, który stał się człowiekiem. Wieść o narodzinach Syna Bożego pociesza, a zarazem stawia wymagania. Wiara pozwala nam odczuć, że Bóg otacza nas swoją czułą miłością, a jednocześnie zobowiązuje nas do czynnej miłości Boga i braci.

4. Ofiarowanie Pana Jezusa
Teraz, o Władco, pozwól odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela. Chrystus jest światłem ludzkiego życia. Jest światłem, bo rozprasza jego mroki. Jest światłem, bo rozjaśnia jego tajemnice. Bo odpowiada na pytania podstawowe i ostateczne zarazem. Jest światłem, bo nadaje życiu sens. Jest światłem, bo przekonuje człowieka o jego wielkiej godności.

5. Odnalezienie Pana Jezusa w Świątyni
Gdy po trzydniowych poszukiwaniach odnaleźli Jezusa w świątyni między nauczycielami, Maryja czyni Mu łagodny wyrzut: Synu, czemuś nam to uczynił? Zamiary Boże są często trudne do zrozumienia, wymagają zgody, wiary i pokory. Maryja jest dla nas wzorem człowieka, który poddając się przewodnictwu Ducha Świętego, przyjmuje i zachowuje w sercu – niczym dobre ziarno – słowa objawienia, usiłuje je jak najlepiej zrozumieć, aby przeniknąć w głąb tajemnicy Chrystusa.

TAJEMNICE ŚWIATŁA

1. Chrzest Pana Jezusa w Jordanie
Tyś jest mój Syn umiłowany! Głos z nieba nad Jordanem odnosił się w stopniu najwyższym i niezrównanym do Jezusa, jedynego prawdziwego Syna Bożego od zawsze. Lecz dzisiaj i w każdym chrzcie te słowa z nieba zostają jeszcze niejako na nowo wypowiedziane nad każdym ochrzczonym. Trzeba, by ziarno łaski złożone w naszych sercach, czyli we wnętrzu ochrzczonych, wzrastało i przynosiło owoce w obfitości. Także wy, dorośli, jesteście wezwani do życia zgodnego z waszym chrztem, czyli do odnowienia swojej wiary w Pana i swoich obowiązków kościelnych, ponieważ to, co podczas chrztu sprawujemy, wciąga nas wszystkich osobiście.

2. Objawienie na weselu w Kanie Galilejskiej
W każdym wypadku Jej ufność w Syna zostaje wynagrodzona. Jezus, któremu całkowicie pozostawiła inicjatywę, dokonuje cudu, uznając odwagę i pokorę Matki. Rzekł do nich Jezus: „Napełnijcie stągwie wodą!” I napełnili je aż po brzegi. (J 2, 7)

A więc także ich posłuszeństwo przyczynia się do uzyskania wina w obfitości. Polecenie Maryi: Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie (J 2, 5), zachowuje zawsze swą aktualność dla chrześcijan w każdej epoce, a jego celem jest odnowienie cudownych skutków w życiu każdego człowieka. Epizod godów w Kanie Galilejskiej zachęca nas, byśmy byli odważni w wierze i doświadczyli w naszym życiu prawdy słów ewangelicznych: Proście, a będzie wam dane.

3. Głoszenie Ewangelii i wzywanie do nawrócenia
Człowiek nie jest biernym świadkiem wkroczenia Boga w dzieje. Jezus wzywa nas, byśmy czynnie starali się o królestwo Boga i o Jego sprawiedliwość i by stało się to naszą zasadniczą troską. Człowiek jest więc powołany, by rękami, umysłem i sercem współpracował w szerzeniu królestwa Bożego na świecie. Odnosi się to szczególnie do tych, którzy są powołani do apostolstwa i którzy są – jak mówi św. Paweł – współpracownikami królestwa Bożego, ale dotyczy również każdego człowieka.

4. Przemienienie na Górze Tabor
W chwili przemienienia daje się słyszeć głos Ojca niebieskiego: To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie! (Mk 9, 7). W tych słowach zawiera się cały program: mamy słuchać Jezusa. On objawia nam Ojca, bowiem jako odwieczny Syn jest obrazem Boga niewidzialnego (Kol 1, 15), a zarazem – jako prawdziwy Syn Człowieczy – objawia nam, kim jesteśmy, objawia człowieka samemu człowiekowi. A więc nie bójmy się Chrystusa! Podnosząc nas ku wyżynom swego Boskiego życia, nie pozbawia On nas człowieczeństwa, lecz przeciwnie, czyni nas bardziej ludźmi, nadając pełny sens naszemu życiu osobistemu i społecznemu.

5. Ustanowienie sakramentu Eucharystii
Jezus ustanowił Eucharystię, ponieważ chciał, by Jego odkupieńcza ofiara była obecna w każdej epoce i dla każdego pokolenia. Uczmy się od Najświętszej Panny, której życie było prawdziwą „egzystencją eucharystyczną”. Ona pozwoliła się całkowicie ukształtować przez obecność swego Boskiego Syna. Ona jest łaski pełna, jest żywym tabernakulum wcielonego Słowa. Wielbiąc Chrystusa Pana obecnego w Eucharystii, zwróćmy się z dziecięcą wdzięcznością ku Tej, która stała się królewską Bramą dla Jego przyjścia na świat.

TAJEMNICE BOLESNE

1. Tajemnica modlitwy w Ogrójcu
Getsemani – godzina lęku, godzina udręki, smutku, krwawiącego potu, przyjaciół, których oczy są senne i którzy nie rozumieją. Getsemani – godzina modlitwy napiętej jak struna, synowskiej rozmowy z Ojcem, akceptacji z miłością kielicha goryczy.

O Przyjacielu ludzi, Twoje zdanie się na wolę Ojca jest naszą mocą w ewangelicznych decyzjach pośród niebezpieczeństw życia. Umocnij nas na drodze wiary, spraw, byśmy bez lęku umieli oddać życie w imię miłości Życia.

2. Tajemnica biczowania Pana Jezusa
Jezus w milczeniu przyjmuje zniewagi i szyderstwa. Pośród absolutnego niezrozumienia – Król prawdy. Wzgardzony i odepchnięty przez ludzi Mąż boleści, oswojony z cierpieniem… On się obarczył naszym cierpieniem, On dźwigał nasze boleści. (Iz 53, 3.4) Oświeceni Prawdą, która wyzwala, prosimy Cię, naucz nas widzieć Twoje oblicze w każdym człowieku. Twoją obecność w każdym biednym i prześladowanym, w każdym, kto czyni pokój i sprawiedliwość – brata wezwanego do łaski Bożego synostwa.

3. Tajemnica cierniem ukoronowania
Św. Jan wiedzie nas do przemiany naszego rozważania w modlitwę przenikniętą uwielbieniem i czułością na widok cierpień Jezusa, ukoronowanego cierniem: Piłat – pisze św. Jan – ponownie wyszedł na zewnątrz i przemówił do nich: Oto wyprowadzam Go do was… abyście poznali, że ja nie znajduję w Nim żadnej winy. Jezus więc wyszedł na zewnątrz, w koronie cierniowej i płaszczu purpurowym. Od tego dnia każde pokolenie ludzkie jest wzywane do wypowiedzenia się przed tym Człowiekiem ukoronowanym cierniem. Nikt nie może pozostać obojętny. Trzeba się opowiedzieć. I to nie tylko słowem, ale także czynem.

4. Tajemnica niesienia krzyża
Teraz Jezus, z całą oczywistością, jest mistrzem, który wyprzedza swoich uczniów, kapłanem wstępującym na ofiarny ołtarz, barankiem niosącym na sobie grzech świata. Od tej pory rozpoczyna się wielki powrót człowieka do domu Ojca. Z krzyżem Jezus oczekuje ostatniego z ludzi, by z nim razem nieść ciężar życia.

Jezu, Kapłanie święty, przygnieciony krzyżem, wstąp na wzgórze ofiary, z Twoją ofiarą połącz cierpienia wszystkich narodów i wszystkie ludy zgromadź przy drzewie krzyża. Niech będzie chwała Ci, Chryste. Twój krzyż wskazuje drogę życia, wyznacza szlak nadziei.

5. Tajemnica śmierci Pana Jezusa na krzyżu
Dwukrotnie wielkim głosem woła umierający Jezus: Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił? Wołanie tajemnicze i pełne bólu. Głos nadziei wbrew rozpaczy, pieśń zwycięstwa nad mocami zła. Jezus, wierny przyjaciel, zdradzony, wyśmiany, potwierdza to, co dokonało się w zaciszu Wieczernika, potwierdza miłość do człowieka, bowiem nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich.

Jezu, przez Twoją mękę i śmierć, przebacz nam grzech, mocą Twojego Ducha odnów oblicze ziemi.

TAJEMNICE CHWALEBNE

1. Tajemnica Zmartwychwstania
Zmartwychwstanie Chrystusa przyniosło wszystkim nową nadzieję: od tej pory mieć nadzieję nie znaczy już czekać na coś, co ma się dopiero wydarzyć. Znaczy być pewnym, że to się już dokonało, ponieważ Pan zmartwychwstał i króluje żywy. My także jesteśmy powołani, aby spotkać Go osobiście i stać się Jego głosicielami i świadkami, wzorem kobiet i uczniów. Zmartwychwstał już Chrystus, Pan mój i nadzieja – powtarzamy dziś, prosząc Go o odwagę wierności i wytrwanie w dobru. Prosimy Go zwłaszcza o pokój – dar, który nam wyjednał przez swoją śmierć i zmartwychwstanie.

2. Tajemnica Wniebowstąpienia
W Chrystusie wstępującym do nieba doznaje wywyższenia ludzka natura, postawiona po Bożej prawicy, a uczniowie otrzymują nakaz ewangelizowania świata. Ponadto Chrystus, wstępując do nieba, nie wycofuje się z ziemi: ukrył się w obliczu każdego człowieka, zwłaszcza najbardziej nieszczęśliwego – ludzi ubogich, chorych, stojących na marginesie, prześladowanych…

3. Tajemnica zesłania Ducha Świętego
Trwali jednomyślnie na modlitwie razem z niewiastami, z Maryją, Matką Jezusa, i braćmi Jego (Dz 1, 14). Tę scenę dzisiaj znowu mamy przed oczyma jako w pełni aktualną rzeczywistość. Wszyscy razem, pasterze i wierni, mamy na modlitwie oczy utkwione w Najświętszej Dziewicy, posłusznej animatorce pierwszego ośrodka wspólnoty chrześcijańskiej, którego przeznaczeniem było rozniecenie światła Ewangelii aż po krańce ziemi i aż do finalnego zamknięcia historii.

4. Tajemnica wniebowzięcia Maryi
Wniebowzięcie Maryi objawia wielką wartość i godność ludzkiego ciała. W obliczu profanacji i upodlenia, jakich nierzadko zaznaje we współczesnym społeczeństwie zwłaszcza ciało kobiece, tajemnica wniebowzięcia mówi nam o nadprzyrodzonym przeznaczeniu i o godności każdego ludzkiego ciała, powołanego przez Boga, aby stawało się narzędziem świętości i zyskało udział w Jego chwale. Wpatrując się w Maryję, chrześcijanin uczy się odkrywać wartość własnego ciała i strzec go jako świątyni Bożej, która oczekuje zmartwychwstania.

5. Tajemnica ukoronowania Maryi na Królową nieba i ziemi
Chrześcijanie wpatrują się z ufnością w Maryję Królową, co nie tylko nie umniejsza, ale raczej umacnia ich synowskie zawierzenie Tej, która jest ich Matką porządku łaski. Tak więc chwalebny stan Maryi nie oddala Jej od nas, ale pozwala Jej być zawsze blisko ludzi i otaczać ich opieką. Maryja wie o wszystkim, co dzieje się w naszym życiu, i wspiera nas macierzyńską miłością w życiowych doświadczeniach. Wzięta do chwały niebios, Maryja poświęca się całkowicie dziełu zbawienia, aby móc obdarzyć każdego człowieka szczęściem, które stało się Jej udziałem.